1945 yılında, Auschwitz ve Belsen'den kurtarılan yaklaşık 750 çocuk İngiltere'ye kabul ediliyor. Bu çocuklardan 300'ü, kalıcı bir ev bulana kadar Windermere'de bir rehabilitasyon sürecine tabi tutuluyor. Çocuklar, sessizce otobüsten inip giysilerini çıkardıktan sonra tıbbi muayene için sıraya giriyorlar. Bir çocuk, diğerine güven vermeye çalışarak Rahatlayın diyor, ancak diğeri Rahatlık seni öldürür şeklinde yanıt veriyor. Bir başka çocuğa ismi sorulduğunda, refleks olarak kolundaki dövme numarasını gösteriyor. Dışarıdan bakıldığında, toplama kampı barakalarına benzeyen eski bir fabrika işçisinin konaklama alanında kalıyorlar ve durumun kötü bir şekilde sonuçlanmayacağına inanmakta zorluk çekiyorlar.