Agnes’in başına kötü bir şey gelmiştir. Ne olduğunu kimse tam olarak dile getirmez ama çevresindekiler için hayat, sanki hiçbir şey olmamış gibi devam ediyor. Agnes’in sessizliğiyle örülü hikayesinde, görünmezleşen bir acının izini sürüyoruz. Ailesi, arkadaşları ve çevresi, Agnes’in yaşadığı travmayı geçiştirir, görmezden gelir ya da kabullenemez. Ancak Agnes'in bakışları, beden dili ve zaman zaman patlayan öfkesi, geride kalanların unuttuğu şeyleri hatırlatmak için yeterlidir.

Film, trajedinin ardından hayatta kalanların devam etme mecburiyetine odaklanırken, asıl yükü taşıyanın suskunluğu üzerinden çarpıcı bir tablo çizer. Sessizlik, burada bir kaçış değil; bir direniş biçimidir.

Editörün Yorumu:
Sorry, Baby, çok şey anlatıyor ama çok az şey söylüyor. Bu suskunluk, seyirciyi rahatsız eden bir biçimde etkili. Agnes’in gözünden bakınca, etrafındaki insanların ne kadar kayıtsızlaştığını görmek hem sinir bozucu hem de tanıdık. Film, özellikle travmayla baş edemeyen değil, baş etmeye çalışmayanları ifşa ediyor. Ağır ama düşündürücü. Baştan sona soğukkanlı bir anlatım tercih edilmiş, bu da filmi bazı izleyiciler için zorlaştırabilir ama sabırlı olanlara güçlü bir duygusal tokat vadediyor.