Küçük Kemal, 1940’ların İstanbul’unda, eski bir konakta yaşayan fakir ama birbirine bağlı bir ailenin hayatını anlatıyor. Konaktaki insanlar, maddi sıkıntılarına rağmen birbirlerine sevgiyle bağlılar. Bahçedeki kuyudan gelen ışık ise bir dönüm noktası oluyor. Bu ışık, onların hayatında beklenmedik değişikliklere yol açıyor. İmece usulü yardımlaşma, dayanışma ve saygı gibi değerler günlük hayatın içindeydi. Herkes birbirine destek olmaya çalışıyordu. Kemal’in gözünden, eski İstanbul’un o sıcak ve samimi atmosferi yaşanıyor. Filmde, küçük mutluluklar ve zor zamanlarda bir arada durmanın önemi sıkça vurgulanıyor. Piano Piano Bacaksız, yalnızca bir aile hikayesi değil, aynı zamanda bir dönemin insanlarının yaşam tarzını yansıtıyor. Konaktaki herkes kendi payına düşeni yaparken, bu dayanışma sayesinde zorlukların üstesinden geliniyor. Film boyunca, bu küçük topluluğun hayatındaki iniş çıkışlar, izleyiciyi içine çekiyor ve İstanbul’un o eski günlerine götürüyor.