Muntazam, gençliğinde yazdığı bir şiir yüzünden hapse düşmüş, bu süreçte babasının cenazesine bile katılamamıştır. Hapisten çıktıktan sonra hayatını gazeteci olarak sürdürse de, geçmişin bıraktığı izler peşini bırakmaz. Özellikle babasının cenazesine gidememiş olmanın yükü, onda derin bir paranoyaya dönüşüyor.

Zihninde sürekli kurduğu senaryolar, gördüğü her olayı bir komploya yorma alışkanlığı getirir. Muntazam, farkında olmadan bu paranoyasıyla etrafındakileri de içine çektiği bir karmaşanın ortasında bulur kendini. Her yeni gün, onun için yeni bir yanlış anlamalar ve tuhaf durumlar zincirine dönüşüyor. Gerçekle hayal arasındaki çizginin iyice bulanıklaştığı bu süreç, Muntazam’ın kendisiyle yüzleşmesine giden yolu da aralar.