Babası öldükten sonra derin bir yasın içine sürüklenen Helen, gündelik hayatla bağını neredeyse tamamen koparır ve kendini doğaya sığınmış halde bulur. Bu süreçte yaralı bir şahinle karşılaşması, onunla kurduğu tuhaf ama güçlü bağ sayesinde yavaş yavaş hayata tutunmasına yardımcı olur. Kuşu eğitmeye çalışırken aslında kendi acısıyla yüzleşen Helen, yalnızlığın ve kaybın içinden geçerek yeniden nefes almayı öğrenir. Doğanın sertliğiyle iç dünyasının kırılganlığı iç içe geçtikçe, bu beklenmedik dostluk iyileşmenin kapısını aralar.