Bir kadının kamerasıyla babasına yöneldiği filmi, dışarıdan bakıldığında sade bir aile hikâyesi gibi görünse de, içinde yılların tortusunu, sessiz alışkanlıklarını ve bastırılmış duygularını barındırıyor. Bu anlatı, ne tamamen içeriden yazılmış bir itiraf, ne de mesafeli bir gözlemin ürünü. İkisinin tam ortasında, hassas bir dengede durur. Babasıyla arasında geçen kelimesiz iletişim, yavaş hareketler, bakışlar ve tekrar eden günlük rutinler aracılığıyla bir ömür anlatılır. Film, yalnızca bir geçmişi kayıt altına almak değil, aynı zamanda hayata bakışın, bir insanı sevme biçiminin ve zamanla kurulan sessiz bağların da bir ifadesi haline gelir.