İç Anadolu’nun kırsalında geçen bir trajediyle başlıyor Cici. 1980’li yıllarda yaşanan bir kayıptan sonra, üç çocuklu bir aile doğdukları toprakları geride bırakıp büyük şehre göç ediyor. Aradan otuz yıl geçer. Hayat herkesi bir yerlere savurmuştur. Ancak zamanında sessizce geçiştirilen o olay, yıllar sonra aileyi yeniden eski çiftlik evinde bir araya getirir. Bu geri dönüş sadece bir ziyaret değil, yüzleşme ve hesaplaşma zamanıdır. Her biri kendi hayatına tutunmaya çalışırken, yıllar boyunca bastırılmış duygular, konuşulmamış sözler ve saklı kalmış gerçekler birer birer gün yüzüne çıkar.

Çocukluk yıllarında başlayan çatışmalar, özellikle despot babayla kurulan ilişkiler üzerinden büyürken, eski evin sessizliği hepsinin boğazına düğümlenen geçmişleri dışarı çağırır. Zamanında görmezden gelinen bir travmanın ağırlığı, kasetler, eski televizyon yayınları ve bölük pörçük anılarla birlikte yeniden şekillenmeye başlıyor. Zihinlerdeki boşlukları doldurmak için geçmişe dönmek yetmez, geçmişin içindeki boşlukların da fark edilmesi gerekir. Her sahne biraz daha yaklaştırır seyirciyi o kırılma anına. Finalde gelen çözülme ise, geriye kalanların nasıl yaşadığını ve aslında neyin değişmediğini hatırlatır.

Editörün Yorumu:
Film ağır akıyor ama içinde çok şey barındırıyor. Özellikle oyunculuklar taş gibi. Çocuk oyunculardan tut da Olgun Şimşek’e kadar herkes yerli yerinde. Bazı yerlerde hadi artık dedirtiyor ama atmosfer, detaylar ve duygu çok gerçek. Finalde biraz daha sert bir tokat bekliyorsun ama film sana sessizce bakıyor. Sanki “bazen bu kadarı yetiyor” der gibi.